Yola Cikarken

Yola Cikarken

Ve beklenen yolculuk başladı… Uçağa bile binebilecegimden emin degildim. Simdiyse Van uzerınden Iran sınırına gelmek uzereyiz… Bir kac saate Doha, ordan da Katmandu… Ucaktayim ama hala inanamiyorum. Geri donup baktığımda bu 4 ayda hayatımda hic yaşamadığım duyguları yasadim. Bır kısmınız biliyor ama bilmeyenler çoğunlukta… Bilinen tek şey benim bir yolculuğa ciktigim. Kimi buna dünya turu diyor kimi de tatil… Bu ne bi dünya turu ne de tatil… Bu sadece yeni deneyimler yasayacağım, hayatımın essiz bir donemi… Belki 1 ay sonra belki daha sonra donecegım. Bası sonu belli olmayan, hakimiyeti tamamen evrende olan bir yolculuk…

4 ay önce hıc bekledıgım bir anda isten çıkarılmamla başladı macera… Isten çıkarıldığım gunun sabahi 2 yakın arkadasıma, “Bunların beni isten çıkaracakları yok, karar verdim para biriktirip, 1 yıl sonra seyahate çıkacağım” dememin ardından 5 saat sonra işten çıkarıldım. Isin ozu denize girmek istiyordum ama soguk diye bir turlu cesaret edemiyordum ve Evren arkadamdan itti 🙂  Tabi buz gibi suya girmenin vermis oldugu sok ve saskinlikla bir muddet kalakaldim 🙂 Seyahate cikmak hayalimdi. Ilk iş dünya turunda olan ‘Bi Dünya Yol’ sayfasının seyyahı Tulay’i aramak oldu. Tulay, ‘Hiç vakit kaybetme ve yola çık’ dedi. Bunca yıl bu seyahatin hayalini kuran, bos buldugu her vakitte dunya seyahatinde olan gezginlerin bloglarini okuyan ben cakildim kaldım. Evime çakıldım, kedime çakıldım, arkadaşlarıma, aileme… Aidiyet duygusu olmadigini iddia eden ben, herseye karşı ait olduğumu hissetmeye başladım. Tum korkularim, cocuklugumdan itibaren bana ogretilmis, dayatilmis ne varsa hepsi su yuzune cikti. Bir müddet Akyaka, Seferihisar arası gittim geldim. Ama ne olduysa evimden, arkadaslarimdan, ailemden ayrılamadım. Evim derken yanlış anlaşılmasın, ev benim değil kira (idi) 🙂 Her bir eşyasını özenerek aldığım, balkonu yeşile bakan, sabahları horoz sesiyle uyandığım evi bırakamadım. Bir yandan kirayi odemeye devam ederken, bi arkadaşıma evi kiralayayım dedim ama arkadaşımı arayıp hadi sen gel ben de seyahate çıkayım diyemedim… Cunku karsimdaki dev belirsizlik beni cok korkutuyordu. Cunku duzenimi bozmak sacma geliyordu…O yuzden siki siki sarilimistim elimde ne varsa… Aslinda basarisiz olmaktan korkuyordum, her seyi yuzume gozume bulastirmaktan, elimdeki her seyi kaybetmekten… Kac kisiyle konustum bilmiyorum bu zamanda, kac kisinin fikrini aldim. Butun yakin arkdaslarimin git demesine ragmen, 3 ay ne yapacagimi bilemeden dolandim…

Sonra bir gün cok sevdigim ev sahibim Nalan Hanım aradı. İşten ayrıldığımı bilmiyordu, kirayı da yatırmıştım, peki ayın ortasında niye arıyordu? Nalan Hanım, evi satışa çıkarmak istediklerini söyledi. İşten çıkarıldığım günkü gibi bana yine bi kal geldi 🙂 38 yıllık ömrümde evrenin can hıraş benim için çalıştığına ilk defa şahit oluyordum. Tabi bu beni çok duygulandırdı tahmin edersiniz. Koala gibi yapıştığım evim satılıyordu. Bi yandan gülme bi yandan ağlama krizi ile duygu şelalesinin en fantastiğini yaşadım. O sırada Akyaka’daydım ve beni seyahat konusunda cesaretlendiren pek sevgili Tolga, ‘bırak artık, sat herşeyi’ dedi. Ozel çizdiğim ve bi dünya para verdiğim yemek masamı, antika dolabımı, yatağımı satmamı söyledi… Bana söyledi. Ertesi gün İstanbul’a döndüğümde herşeyimi satmaya karar verdim. 2 hafta içinde eşyalarımı sattım ve kedimi sahiplendirdim.

Tahminimden sancılı oldu… Eşya nedir ki diyen ben satılan her eşyanın ardından ağladım. Ve tüm bu süreçte gördüm ki ben tam bir tüketiciymişim. Sisteme, tüketime karşı çıkan ben meğer sistemin has elemanıymışım. Hiç giymediğim 8 battal boy çöp poşeti kıyafeti ve su an seyahat icin yanıma aldıgim 10 kiloluk çantayı düşünürseniz epey traji komik. Toplantı var diye almışım, düğüne gidicem diye almışım. Almişim da almisim. Dolaplarda durunca, gözüme gözükmeyince yok saymışım, tüketmiyorum sanmışım. 

Esyalarimi sattiktan ve evime veda ettikten sonra asla hakkini odeyemeyecegim en yakin arkadasim Hale’de 1 ay boyunca 1 valiz esyayla ile kaldim… İnsanoğlu herşeye alışıyor da en önemlisi az eşya ile de gayet hayatta kalıyor, ölmuyormuş. Artik bir evim yok, esyalarim da yok… Hatta bir kedim bile yok, anliyor musunuz 🙂
4 ay boyunca yasadigim yuzlesmeler, inisler ve cikislar… yasadigim her sey cok sey ogretti bana… Ve simdi internette özenerek okuduğum insanların yaptıklarını ben yapiyorum, en buyuk hayalimi gerceklestiriyorum. Ama inanın hic kolay olmadı bunu yapmak. Omuzunda ağladigim, omzuna ulaşamayıp telefonla arayip, ağladigim dostalarim şahidimdir.
Şimdi bi yola çıkıyorum. Nereye gideceğini bilmediğim. Kontrol frik ve mukemmelliyetci bi ruh hastasi olarak hayatımda ilk defa plan yapmadan kendimi evrenin güzel kollarına bırakıyorum. Eminim beni çıkardığı bu yolda, güzel şeyler tecrübe edeceğim…Bu süreçte anladim ki dostlariniz ve aileniz yaninizdaysa, size  hic bir sey olmaz… yanımda olan, beni cesaretlendiren, destekleyen, her yapamıycam dediğimde hayır yaparsın diyen, bana güç veren aileme, dostlarima, karşıma çıkan güzel insanlara, yolda olanlara çok teşekkürler…

15 thoughts on “Yola Cikarken

  1. Didemciğim ne güzel yapmışsın. İyi ki de yapmışsın. Yapmasan hep içinde taşıyacağın bir acaba’nın belki de bir keşke’nin yükünü atıyorsun üzerinden böylece. Güzel tesadüflerin hep yanında olacağı şahane bir seyahat olsun.

  2. ‘Havalı’ falan diyorsun ya… sen kendini bırak, bizim bile burada bu havalara girdiğimiz oluyo ki zaman zaman… sorma ? Benim bu arkadaşım var, böyleyken böyle oldu deyip boburlendigimiz oluyo hani; başına tüm bu olayların gelmesindeki neden, bizim arkadaşımız olmanmış gibi ?
    Seni seviyoruz ve yakin takibi bırakmıyoruz ?

    1. Sen cok can bi insansin. Is hayatimin en degerlilerinden.. Emin ol donunce bi raki sofrasi yapacagiz hep birlikte. Herkese cok selam 🙂

  3. Benim aynen hislerimi yazmissin. Ama beni isten atan yok, isten atildigim bi donem olmustu bak ama, o zaman da elindeki uc kurus tazminati dunya seyahatine yatirirsam donustu napicam korkusu olmustu. Ben gidemedim ve yeni bi is bulup sistem koleligine devam ettim, sekiz koca yil oldu, bi hafta izin alabilmek icin yirtindigim gunler oldu, o bir haftalik seyahatlerden tadi damagimda kalan seyahatlerle kendimi tatmin ettim. Yeniden isten atilsam hic dusunmez ardima bakmaz giderdim. Dogru karar. Hicbir sey olmasa cok guzel anilarla doneceksin. Yolun acik olsun.

    1. Cok tesekkurler 🙂 ben de yasadim ayni endiseleri hatta zaman zaman yolda bile ben ne yapiyorum diyorum ama ote yandan iyi ki de yola ciktim diyorum. Artik donuste bakicaz neler olacak 🙂 Sevgiler

  4. Her seye rağmen zor bir karar,bir o kadarda düşündürücü….
    Sana yeni yaşamında sonsuz başarılar diliyorum
    Bunun da üstesinden geleceğine inanıyorum
    Senı hasretle kucaklıyorum yolun acık olsun??

  5. Merhabalar,
    sizi tanımıyorum. Facebook Gezgin Kadınlar grubundan okuyup geldim. Yazınız çok güzel ve içten. Açıkcası kendimi gördüm sizde. Özellikle mükemmeliyetçi kişiliğiniz ve plan yapmanız. Ben de tam öyleyim. Kova burcuyum. Ben de mükemmeliyetçilikten vazgeçmeye çalışıyorum.
    Ve sizin gibi minimal, sade ve dolu bir yaşam arzuluyorum. Lütfen yazmayı hiç bırakmayın. İçinizden ne geliyorsa onu yapın, yaptığınız şey yanlış olsa bile yapın, pişman olsanız bile o pişmanlığı yaşayın. Arkanız değer verdiğiniz bir sürü insanı bırakıyorsunuz. Fakat inanın geri döndüğünüzde yine onlar aynı yerlerinde olacak, hiçbir değişiklik olmayacak. Zaman akıp gidiyor. Siz değiştikçe, çevrenizi de değiştireceksiniz, etkileyeceksiniz. Ben de bir gün sizin yaptığınızı yapmak istiyorum.. Gezin, dokunun, tadın, koklayın, yürüyün yorulana kadar yürüyün, bol bol yaşayın her şeyi..
    Sevgiler
    Sinem

    1. Merhaba oncelikle gec cevap icin kusura bakmayin. 1 aydir siteye giremiyordum, yeni gordum. Inanin hepimiz benzer seyler yasiyoruz. Kolay bir karar degil, bize ogretilenler genlerimize islemis. Bunu degistirmek gercekten zor ama bir kere suya atlayinca alisiyorsun ve oh be iyi atlamisim diyorsun. Sizin icin de dogru zaman gelince emin olun yola cikacaksiniz ya da ne istiyorsaniz onu yapacaksiniz. Sevgiyle…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir