Ask Yourself Who Am I!

Ask Yourself Who Am I!

2 Temmuz 2016

Varanasi-Agra Treni

Yola koyulalı 1 ay oldu. En son yazdığımda uçaktaydım ve Katmandu’ya gidiyordum. Sımdı Hındıstan’da trendeyim. Varanasi’den Taj Mahal’in şehri Agra’ya dusuk sinifta yolculuk ediyorum. 75 kişilik leş mi leş bir vagonda, tepemde kirden gözükmeyen pervanelerle yolculuk ediyorum. Yaklaşık 12 saat sürecek (17 saat surdu :)). Kendı yatağından başka yatakta uyuyamayan, çok sevdiği yatağından seromoniyle ayrılan ben şimdi bedava verseler seyahat etmem dediğim trende Agra’ya gidiyorum. 

Seyahat ettigimiz 50 kisilik vagon
Seyahat ettigimiz 75 kisilik vagon
3 katli ranzalarin en ustunde yolculuk yaptik
3 katli ranzalarin en ustunde yolculuk yaptık
Seyahat ettigimiz trenin tuvaleti. Cogunluk ciplak ayakla giriyor bu tuvaletlere
Seyahat ettigimiz trenin tuvaleti. Cogunluk ciplak ayakla giriyor bu tuvaletlere

Mesela az önce yatağıma -ne kadar yatak denirse -uçan bir böcek kondu… Vakti Zamanında Gecenin 2’sinde evde böcek var diye annesini  aramış bi insan evladı olarak az önce böceğin hakkindan geldim. Hakkindan geldim derken, öldürmedim, ufak bi parmak hareketiyle yere postalıyıverdim. Ne kadar korktugum, yapamam dediğim şey varsa şu an hepsiyle yüzleşiyorum ve “seve seve!” yapıyorum 🙂 İlk Katmandu’ya indiğimde yaşadığım şoku hatırlıyorum. Kornalar, pis tuvaletler, yola balgam atan kadın ve erkekler… Otobüslerde kapıdan sarkan, elleriyle yemek yiyen insanlar, metrobüsü mumla aratan otobüsler. 1. Haftamın sonunda elimle yemek de yedim, otobüsün üstünde kirin tozun içinde Nepallilerle 3 saat yolculuk da yaptım. Ben burda tuvalete giremem dediğim yerlerde tuvalete de girdim, elektriksiz köylerde de kaldım, Annapurna’da hava 0 dereceyken buz gibi suda duş da aldım. 3 gün ıslak ayakkabı, çorap ve kıyafetlerle kilometrelerce yol da yürüdüm, yapışan sülükleri temizledim (Ahmetïn de yardimlarini es gecmeyeyim), hiç bir tecrübem olmadığı halde dimdik tepeleri tırmandım. 7 günde. 85 km yol yürüdüm ve 4130 metrelik Annapurna’da Base Campa çıktım. Everest’e çıkmış havası yaratmış olabilirim ama benim gibi biri için bir nevi Everest’ti 🙂

3 gun boyunca siril siklam olmus vaziyette yuruduk
3 gun boyunca siril siklam olmus vaziyette yuruduk

Tüm bunları yaşarken, tecrübe ederken sınırlarımı/korkularimi tek tek aştığımı görmek, değiştiğimi görmek, vazgeçmediğimi ve mücadele ettiğimi, en onemlisi tum bunlari yaparken de keyif aldigimi gormek inanın kırmızı kurdeleli karne almış çocuk gibi sevindirdi beni. Yaş 38 ama işte insan bir şeyi başardığında da yine çocuk gibi seviniyo 🙂 

Annapurna Base Camp’a vardığımızda sisten metrelerce ötesini bile göremiyorken, ertesi gün görüp göremeyecegimiz bile belli değilken, ben Annapurna’ya ulaşmanın, yolda gördüğüm muhteşem manzaraların ve insanların mutluluğunu yaşadım. Ilk defa… Neden mi ilk defa çünkü eskiden olsa ve bana Didem bu mevsimde Annapurna’yı görme ihtimaliniz çok duşuk, çıkıp da görememek de var deselerdi inanın denemezdim bile. Şimdi ise Annapurna’yı görüp görmemek umrumda bile değildi. Sadece yolun keyfini çıkardım…. Annapurna ve saz arkadaşları da bu değişimi sevmiş olacak ki vardığımız gün birkaç metre ötesini goremezken ertesi sabah bize güzel yüzlerini gösterdiler…

Annapurna Base Camp
Annapurna Base Camp

Şimdi Hindistan’dayım… Hindistan’daki ilk durağımız Varanasi’ye Katmandu’dan 19 saatte otobüsle geldik. Normalde kirli diyeceğim otobüse ‘Aa ne kadar da temiz bi otobüs, şükürler olsun’ derken buldum kendimi 🙂

Katmandu'dan Varanasi'ye gittigimiz otobus
Katmandu’dan Varanasi’ye gittigimiz otobus

Ama meğer Varanisi’de göreceğim varmış. Meğer Nepal bir cennetmiş 🙂 Henüz 3. Günümdeyim (6 gun oldu)… Yavaş yavaş buradaki koşullara da insanlara da alışmaya çalışıyorum… Ama ne yalan soyliyim zorlaniyorum. Ama vazgecmeyecegim, eminim burası da çok şey öğretecek bana… 

Varanasi Sokaklari
Varanasi Sokaklari
Hindistan'da sokaklarda tuvaletini yapmak normal ama sadece erkekler icin
Hindistan’da sokaklarda tuvaletini yapmak normal ama sadece erkekler icin

Şimdi manyak mısın, bu kadar niye kendini zorluyosun diyenler olabilir -bazen ben de diyorum çünkü :)- Insan sınırlarını zorlamadan, korkulariyla yuzlesmeden kendi içini göremiyor, kendi içindeki potansiyeli çıkaramıyor. Zihnindeki sınırlara, korkulara hapsolup kalıyor… İşin en güzel kısmı bunca yer görürken, en önemlisi  kendimi görüyorum hem de taa  dibine kadar 🙂 

Carl Gustav Jung’un da dedigi gibi: ‘Ormanı anlamak istiyorsanız, yalnızca kıyıda bir ileri bir geri gezinmekle yetinemezsiniz. Ona yaklaşmalı ve içine girmelisiniz, ne kadar tuhaf ve ürkütücü görünürse görünsün…’ 

20160702_052738_Fotor

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir